Dit jaar ging de clubreis naar het Saarland in Duitsland. Heuvelachtig, op de grens met Frankrijk en Luxemburg, tussen de Saar en de Moezel en zo’n 450 kilometer van Weesp. Met genoeg mogelijkheden voor mooie fietstochten. Onze basis was Hotel Laux in Merzig Weiler. Een prima, rustig gelegen startplek om een tocht te beginnen en om na afloop op het terras een heerlijke gele rakker te nuttigen. En dat bleek nodig, de klimmetjes waren soms erg pittig en het warme weer deed er nog een schepje bovenop.
Onze langeafstandsmannen Paul en Hans vertrokken natuurlijk op de fiets vanuit Weesp naar Merzig voor een tweedaags fietsavontuur. Een beetje miezer en wind deerde de mannen niet en een extra lusje van 60 km om een afdaling van 20 km naar Malmedy te maken ook niet totdat zij bedachten dat ze ook weer 20 km omhoog moesten … Het leverde wel weer ‘voer’ op om bij het diner te verteren. Als deze mannen toch eens ‘de avonturen van …’ op papier zouden zetten, is de eerste druk al weg als de boeken nog worden ingebonden.
Martijn had een mooi ‘bij’programma in elkaar gedraaid, was daar zo druk mee geweest dat hij een ander belangrijk document over het hoofd had gezien … Onze koersdirecteur had in Weesp zijn huiswerk ook gedaan dus keus genoeg voor wat betreft een route. Tijdens het diner of het ontbijt werden de pelotons ingedeeld en de routes bekend gemaakt.
De korte-afstand-ploeg-met-de-zekerheid-op-koffie: Turbo Ria met haar knechten Lex Isaac en Tjebbe Titanium en de langere-afstand-ploeg die werd vertegenwoordigd door: Martijn Trek, 3T Renée, Paul Cervélo en Titanium Hans. Dat niets in het leven een zekerheid is, bleek uit de zoektochten en vergaderingen over het feit dat, en hoe de koffieplek was gemist.
De eerste dag begon droog en zonnig. De lange tocht ging langs de Saar, beneden en bovenlangs naar Trier en via een pont aan de overkant weer terug. De korte rit was een rondje langs de Saar. Kort en lang, beide pelotons kregen flink wat hoogtemeters voor de kiezen.
Dag twee begon met miezer. Maar het zonnetje kwam er later bij zodat iedereen droog en blij thuiskwam. Alleen de fietsen hadden wat te lijden gehad, vooral door de afdaling op een nat gravelpad. Bij de gloednieuwe Trek en de nog bijna nieuwe 3T deed dat toch wel pijn. De lange route ging naar Völklinger Hütte, Unesco erfgoed, de korte route ging naar Bietzerberg.
Langs de Saar, een paar klimmetjes en afdalingen, een stukje gravel, wat vers asfalt, de nodige kilometers, een lekke band en een heel handig pompje zorgden voor mooie evaluaties op het thuisterras. Dineren deden we vanavond bij de Italiaan in Merzig.
Een rondje Luxemburg ging op dag drie op het laatste moment niet door … Het peloton viel voor de start uit elkaar en toen er nog maar twee aan de start stonden, werd de rit omgezet in een tocht ‘en groupe’ met de naam Grenzland. Koffie verzekerd! Toch … ?! Na twee pittige dagen werd het inderdaad een ‘koffie’rondje over kleine landweggetjes met mooie vergezichten en natuurlijk een paar venijnige hoogtemeters. Anders hadden we wel in Weesp kunnen blijven! Onderweg ook nog EHBfietsO moeten gebruiken om een spaak van Lex te verbinden. Vlak voor de finish ook nog langs de bakker in Merzig voor de welverdiende koffie mèt!
’s Middags gingen Lex, Ria en Tjebbe op zoek naar een echte spakendokter en zo waar, ze vonden er een die de boel weer fikste! Eerst lekker lunchen bij de Abtei Brauerei Mettlach. Daarna bezochten zij nog het Baumwipfelpfad Saarschleife. Een mooie wandeling van 1250 meter ter hoogte van de boomtoppen over een aangelegd vlonderpad met heel veel informatie over de natuur voor kinderen. Het pad eindigde in een toren die in een aantal lagen naar grote hoogte ging. Daarvandaan was het uitzicht over de Saarschleife schitterend.
Martijn ging zelfstandig nog een klein rondje fietsen en de rest van het gezelschap ging lunchen in Merzig. En toen kwam het appje van Martijn, ‘zijn werk zat erop. Gat in de weg. Twee banden geknald, remgreep en stuurlint geschaafd, zadel beschadigd. Gelukkig zelf alleen wat schaafwonden en ego schade.’ Dat was schrikken en ook toen wij hem thuis troffen, maar ‘het viel nog mee’ het had nog erger gekund … Extra zuur was natuurlijk ook de schade aan zijn nieuwe fiets, dit was pas zijn vierde rit op de nieuwe Trek.
De Bingo werd geannuleerd en de groepsfoto werd ook een dingetje. Dat werd snel opgelost: Martijn konden we erin fotoshoppen. Dat Tjebbe en Lex dat niet hadden begrepen bleek de volgende dag …
Dag vier begon met een lekke band vanuit de garage. Een snelle wissel en op pad naar de volgende lekke band waarbij het handige pompje toch echt wel handig was. Daarna op zoek naar de eerder gemiste koffietent. Dankzij het speurwerk van Ria nu wel gevonden! Tijdens deze groepsreis naar Wackenmühle koos Tjebbe na een sanitaire stop voor een vroege vlucht, waarbij hij dacht dat hij achter ons aan reed, terwijl wij achter hem aan reden. Nadat we hem eerst onbedoeld (fotomoment) een flinke voorsprong hadden gegeven.
Met de tong op het stuur kwamen we toch samen op de afgesproken plek. Dan maar de groepsfoto bij de Mühle, na de lunch. Na de lunch moest er eerst (weer) een Pirelli band worden gewisseld, tja kwaliteit blijft een keuze. Tijdens de bandenwissel had Lex het parcours even goed bekeken en zag dat er meteen een pittige klim stond te wachten. Hij bedacht zich niet en begon er onmiddellijk aan. Terwijl de anderen snel een fotograaf regelden voor een mooi kiekje in TFC-tenue bij de molen. Uh … we waren toch met zes? Dan missen we er een. Ja, Lex was eindelijk koploper en deze positie gaf hij niet meer uit handen.
Op de terugweg hoorden we dat Martijn hulptroepen had ingeschakeld. Één dag rondhangen was al een ding, nog langer doelloos rondhangen zag hij niet zitten. Hanneke was onderweg en zou de mantelzorg voor hem overnemen.
Dag vijf werd een rit naar Schengen voor het uitgedunde peloton, voor de andere ploeg stond het rondje Drei Bauereientour op het programma. Vlak voor Schengen kreeg Hans materiaalpech door een gebroken derailleurkooi (ja, dat kan ook …) en werd de terugrit naar Weiler een langzaamaanactie om erger te voorkomen. Rustig klimmen en dalen zonder nog meer schade te veroorzaken. En we moesten op tijd terug zijn want er stond later op de dag een rondwandeling door Trier op het programma met een diner in een echte Weinstube. Na een lunch bij Abtei Brauerei Mettlach waar beide pelotons zonder het te weten kort na elkaar aan tafel hadden gezeten, werd bij de nazit besloten om het programma aan te passen. Omdat het zo warm was besloten we Trier te laten schieten. Het werd een heerlijke nazit op ons terras en ’s avonds vlees van de BBQ-grill aan onze eigen tafel.
Voor de laatste fietsdag stonden nog genoeg mooie ritten in het schema, maar vanwege de materiaalpech van Hans en de hitte (38 graden) besloten we de fietsen in de koele garage te laten en met de auto naar Luxemburg te gaan voor koffie, een rondwandeling, een rondje over de markt en een overheerlijke lunch. Daarna was het voorbereiden op de terugreis en het laatste avondmaal.
Dag zeven begon met het gezamenlijke ontbijt en daarna namen we afscheid van de uitbater en ging iedereen richting huis. Paul en Hans hadden zich voorgenomen om op de langste dag vanuit Merzig in een keer naar huis te fietsen. Helaas gooide de materiaalpech van Hans roet in dat eten. Of zij dit heel erg vonden, is niet helemaal duidelijk geworden. Gelukkig kon Hans met Lex mee terugrijden en Paul met Renée.
Het was weer een mooi avontuur met genoeg om over na te praten. Dit jaar met een kleine ploeg, misschien is er volgend jaar meer animo. Dan gaat de clubreis naar Frankrijk, de Bourgognestreek om precies te zijn. Een waar eldorado voor wijnliefhebbers en Bourgondiërs. De precieze datum volgt binnenkort maar de voorbereidingen worden achter de schermen al getroffen.
