In deze editie vooral routes door het noorden van het heuvelland met minder steile klimmetjes en dus ‘makkelijker’ voor iedereen. Martinus Mooiste is immers ook leuk voor de meer recreatieve fietsers. Er zijn prima alternatieven zonder Cauberg, Eyserbosweg, Keutenberg, enz.
De komende dagen is the Place to be B&B de Brakke Berg met onze vriendelijke gastheer Victor. Vrijdagmiddag druppelen de deelnemers binnen. Een welkomstwoord, koffie of thee met vlaai en omkleden. De eerste rit staat al op het programma. Voor de meesten ook de eerste hoogtemeters van dit jaar. Gelukkig zijn dat er vandaag niet veel. In drie groepen gaat het gezelschap op pad. De ‘zware jongens’; Robert, Martijn, Jelle en Peter Jan. De meer genietende fietsers: Jan C, Co, Caroline, Paul, Hans, Meinte, Jeroen, Lex en Renée. En waarschijnlijk de meest verstandigste van allemaal Tjebbe en Ria. De ‘zware jongens’ reden een rondje van 85 km, de anderen gingen voor een warming up van 65 km.
Frisse ritjes, maar gelukkig droog! Na een versnapering op het Vrijthof, waar Ria en Tjebbe ook aansloten, zat dag een er bijna op. Douchen omkleden en klaar voor een eetlustopwekkende wandeling naar onze vaste eet stek Brasserie Van Alles Get. Alvast een toast op de goede afloop en een cadeau voor Martijn voor de organisatie van dit weekend.
Bij terugkomst werd er nog een ware sjoelcompetitie gehouden waarbij het er steeds fanatieker aan toe ging. Het gepoch over hoe goed iedereen kon sjoelen, begon al op de terugweg van het restaurant naar onze herberg. De een kon het nog beter dan de ander. Er werd zelfs gesproken over hoe het er bij een van de deelnemers vroeger thuis aan toe ging … de gordijnen moesten dicht om te voorkomen dat de sjoelschijven door de ramen gingen. Oeps! De toon was gezet.
Na een paar spannende rondes werden Robert en Martijn tot de beste gleuvenschuivers gekroond.
Naar bed en op naar dag twee. Vroeg aan het ontbijt want … ja traditie: de groepsfoto om 9.00 uur. En zoals dat bij tradities hoort, was het natuurlijk ook weer ná 9.00 uur voordat iedereen erop stond.
Een mooi kiekje rijker stapten we weer op de fiets. De pelotons zagen er vandaag iets anders uit. De ‘zware jongens’ waren aangevuld met Jeroen en verlaten door Jelle vanwege pech. Bijna had Peter Jan ook afgehaakt, maar hij kon gelukkig later toch nog aanpikken. De groep meer genietende fietsers had Jeroen afgestaan aan de ‘zware jongens’ en Lex aan Tjebbe en Ria meegegeven. De afstanden logen er niet om: 100 km met 1050 hm of 155 km met 2000 hm.
Kledingkeuzestress was vandaag wel een dingetje. Het was een frisse start, maar in de loop van de dag zou de temperatuur oplopen. Van alles aan en mee dus en onderweg van alles uit en in de zakken proppen. Tja en dan heb je spijt dat je niet met de meest verstandigste mee bent gegaan. De pakezel Ria heeft heerlijke fietstassen waar je zo van alles in kwijt kunt. Maar goed, met een beetje proppen lukt het ook wel.
Koersverslag van de meer genietende fietsers
‘Het was weer even schakelen met de hoogtemeters, maar het ging iedereen goed af. Met rode hoofden kwamen we allemaal boven en de afdalingen waren natuurlijk de beloning. Het was een prachtige tocht met geweldige uitzichten over mooie, door de natuur gekleurde landerijen. Langs rustige wegen, echt genieten! En natuurlijk door dorpjes met de voor deze omgeving tekenende carréboerderijen. Boerderijen waarbij je door de poortdeur op een heerlijke binnenplaats kijkt.
De koffiestop was op een heerlijk terras in de zon, waar het uitpellen van te warme kleding begon. Koffie met een heerlijk stuk vlaai erin en verder voor deel twee.
Met nog 25 km op de teller brak het peloton in tweeën; één groep die nog wat wilde nuttigen voor de laatste kilometers en twee die er wel klaar mee waren en door wilden naar de nazit. Zij reden zelfs nog een lusje om mooi op 100 km uit te komen. Daardoor zaten zij nog maar net aan hun welverdiende gele rakkers en een portie garnalenkroketjes toen de rest van de groep weer bij hen aansloot. Eind goed al goed. En vooral goed omdat zij net vóór de regen binnen waren.
Napraten en naar de basis. Douchen en omkleden en de ‘zware jongens’ opwachten.’
Koersverslag van de ‘zware jongens’ door Robert
Zaterdag 11 april D-day
‘Zaterdag was het zover, niet de AGR, maar Limburgs Mooiste of eigenlijk Martinus Mooiste; maar liefst 155 km door het Limburgse heuvelland over grotendeels onbekende ‘kleine achteraf’ weggetjes. Ik had de dag met rode stift omcirkeld, vandaag zou het mijn dag worden …
En wat schetst mijn verbazing; slechts vier kanjers aan de start! De rest liet allemaal verstek gaan … verkouden, slecht geslapen, pijn aan mijn grote teen, zonde!
De avond van tevoren meldde Jelle zich helaas al af vanwege technische problemen. En ’s ochtends dreigde ook onze lokale rots in de branding verstek te laten gaan. Ook door een technisch mankement. Gelukkig kon hij nog de gravelfiets van een ploegmaat lenen en na ongeveer 40 km aansluiten. Jeroen, ietwat verkouden, net als ik en Martijn, parcoursbouwer en aanjager van het geheel, waren de andere kleppers.
Zoals afgesproken gingen we rustig van start en wilden we vooral genieten van de mooie omgeving, natuur en het heerlijke weer wat ons die dag te wachten stond. We lieten derhalve onze overtollige bagage bij Peter Jan achter en gingen ‘kort kort’ op zoek naar de koffiestop, alwaar ons heerlijke Paulusvlaai werd beloofd …
Nog maar 15 km. Vervolgens, oh foutje, maar nog 5 km, oh nee, nog 3 etc … ! De routekenner had zich toch iets vergist, waardoor we om half 2, na 85 km pas onze eerste en enige stop hadden. En het ergste moest nog komen. Ja, ook de meeste hoogtemeters, maar de serveerster vertelde ons doodleuk dat de Paulusvlaai op was!?
Paulusvlaai 🙂
Zwaar gedesillusioneerd, met lood in de benen en mentaal geknakt, begonnen we aan het restant van de tocht. Ook het weer begon te veranderen: de wind nam toe, de zon verdween en het begon langzaam te betrekken. Een oog op de weersapp leerde ons dat er rond 17.00 uur regen en onweer werden voorspeld. Met die gedachte in ons achterhoofd hebben we toch heerlijk doorgefietst. Door heuvels en dalen, prachtige en soms steile klimmetjes (Doodeman), snelle afdalingen, genoten van de Limburgse frisse lucht, het aroma van vers verspreide mest, de bloeiende paarden- en korenbloemen en de frisse bloesems van de fruitbomen.
Net na de Eyserbosweg begon het te spetteren en besloten we de Gulpener Berg links te laten liggen om zo de kortste weg naar huis te nemen. Vlak voor Valkenburg nog de Sibbe Grubbe op en vervolgens in dalende lijn naar de Brakke Berg. Uiteindelijk slechts 135 km op de teller en slechts 19 van de 20 klimmetjes die mijn Garmin had voorspeld, volbracht. Maar wel een topdag in goed gezelschap en zonder erg. Want we zaten goed en wel van ons drankje te genieten toen de hemelpoorten open gingen.
Bedankt mannen voor deze prachtige tocht, echt een aanrader voor volgend jaar.’
De meest verstandigste groep door Ria
‘Lex merkte op vrijdagmiddag dat de klimmetjes in de groep ‘meer genietende fietsers’ toch teveel energie eisten en besloot zich aan te sluiten bij Tjebbe en mij. Bergop haal ik alles en iedereen in met die stoere e-bike, maar op het vlakke stuk gaat die stoere fiets niet harder dan 26 km/uur en dan is het heel zwaar trappen op een fiets van 32 kg. We reden vandaag de route van 82 km. Een schitterende route over heel rustige wegen. Het begon heel koud maar met de ervaring van gisteren hadden we de juiste kleding aan bij vertrek en al spoedig kon het een en ander uitgetrokken worden. Dat kon mooi in mijn fietstas. De koffiestop zou bij restaurant Windraak 31 zijn. Helaas wees Google Maps ons de verkeerde kant op: 200 meter naar links (of ik had niet goed opgelet). Tjebbe sprintte alvast vooruit en hield geen rekening met de afstand. Na ruim een kilometer waren we beneden en hadden geen restaurant gezien. Terug naar Windraak want daar had Tjebbe in een klein straatje een koffiedingetje gezien. Dat bleek gewoon bij iemand thuis in de tuin te zijn. Heerlijke koffie met vlaai en notencake voor een vooroorlogse prijs. Daarna fietsten we weer rustig door. De volgende stop was de Bernardushoeve met een heerlijk terras in de zon. Kroketten met brood voor Lex en een Croque Madame voor Tjebbe en mij. We zagen op het terras wel de lucht donkerder worden en de weersapp gaf ook aan dat het om 17.00 uur zou gaan onweren en stortregenen. Maar wij waren ruim voor tijd binnen in De Brakke Berg. Even een drankje en dan naar boven om te douchen en te relaxen. Het was een heerlijke tocht over wegen die niets te maken hadden met de Amstel Gold routes zodat het lekker rustig fietsen was. Alle hulde voor de routemaker, Martijn.’
Daarna een diner in de Geulhemermolen. Hier moest de witte wijn nog uit de druiven worden gestampt, maar hij smaakte daarna wel voortreffelijk.
Tijd voor de Bonte Avond. Martijn had weer heel creatief een spannende quiz in elkaar gedraaid, waarbij petje op petje af in het niet valt. Met een buff op je hoofd ziet het er veel leuker uit.
Aan het eind werd Lex uitgeroepen tot winnaar. Eindelijk een keer geen Hans of Peter Jan.
Op dag drie taaiden een paar deelnemers, vanwege andere verplichtingen, na het ontbijt af en de groep die overbleef reed nog een mooi rondje langs de Maas. Opnieuw een fris rondje, maar ook weer droog. Een mooie rit langs het water met een heerlijke koffiestop in Rijckholt waar Robert zijn kennis van de Limburgse taal graag met ons (en de serveerster) deelde.
Daarna vertrok iedereen huiswaarts, een heerlijk weekend, een TFC buff en een Moeders Mooiste van brouwerij Allema rijker. Het waren weer een paar geweldige dagen. Met dank aan Martijn die alles goed had geregeld en er weer een waar feestje van had gemaakt. Chapeau!
